C-2.1 Pointers

ทุกตัวแปรมี 3 สิ่ง: ชื่อ, ค่า, และ address — pointer คือตัวแปรที่เก็บ address ของตัวแปรอื่น ฟังดูนามธรรม แต่นี่คือสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้ทุก reference, foreign key, และ cell reference ที่คุณเคยใช้

ทำไมต้องรู้เรื่อง Pointer?

ลองคิดแบบนี้ — คุณมีหนังสือ 1 เล่มอยู่บนชั้น:

• ค่า = เนื้อหาในหนังสือ
• Address = ตำแหน่งบนชั้น (แถว 3, ช่อง 7)
• Pointer = กระดาษโน้ตที่เขียนว่า “ดูแถว 3 ช่อง 7”

แทนที่จะ copy หนังสือทั้งเล่ม คุณแค่ส่งกระดาษโน้ต — นี่คือ pointer

& และ * — สอง operators ที่สำคัญที่สุด

Operator	ชื่อ	ทำอะไร	อ่านว่า
&x	address-of	ให้ address ของ x	”address ของ x”
*p	dereference	ให้ค่าที่ address ที่ p ชี้ไป	”ค่าที่ p ชี้ไป”

C

#include <stdio.h>

int main() {
    int x = 42;
    int *p = &x;  // p เก็บ address ของ x

    printf("=== ตัวแปร x ===\n");
    printf("ค่า (x):       %d\n", x);          // 42
    printf("address (&x):  %p\n", (void*)&x);   // 0x7ffc... (address จริง)
    printf("size:          %zu bytes\n", sizeof(x));  // 4

    printf("\n=== pointer p ===\n");
    printf("ค่าของ p (address ที่ชี้ไป): %p\n", (void*)p);   // address ของ x
    printf("ค่าที่ p ชี้ไป (*p):         %d\n", *p);          // 42
    printf("size ของ pointer:            %zu bytes\n", sizeof(p)); // 8

    return 0;
}

ผลลัพธ์ (address จะต่างในแต่ละเครื่อง):

=== ตัวแปร x ===
ค่า (x):       42
address (&x):  0x7ffc8a1b2c3d
size:          4 bytes

=== pointer p ===
ค่าของ p (address ที่ชี้ไป): 0x7ffc8a1b2c3d
ค่าที่ p ชี้ไป (*p):         42
size ของ pointer:            8 bytes

Note

สังเกตว่า pointer มีขนาด 8 bytes (ในระบบ 64-bit) ไม่ว่าจะชี้ไปหา char (1 byte) หรือ double (8 bytes) — เพราะ pointer เก็บแค่ address ซึ่งเป็นเลข 64-bit เสมอ

Google Sheets

Sheets มี “pointer” อยู่แล้ว — คือ cell reference:

A1 = 42
B1 = =A1       ← "pointer" ชี้ไปหาค่าใน A1
C1 = =A1 * 2   ← ใช้ค่าจาก A1 ผ่าน reference

เมื่อเปลี่ยน A1 เป็น 100 → B1 และ C1 เปลี่ยนตาม เพราะมันเก็บ reference ไม่ใช่ค่า

Python

x = 42
y = x         # y ชี้ไปที่ object เดียวกับ x
print(id(x))  # address ของ object (เหมือน &x ใน C)
print(id(y))  # address เดียวกัน!

Python ทุกตัวแปรเป็น reference (pointer) อยู่แล้ว แต่ซ่อนไว้

SQL

-- foreign key = "pointer" ชี้ไปหา row ในตารางอื่น
CREATE TABLE users (
    id   INT PRIMARY KEY,     -- "address" ของ row นี้
    name VARCHAR(50)
);
CREATE TABLE orders (
    id      INT PRIMARY KEY,
    user_id INT REFERENCES users(id),  -- pointer!
    amount  DOUBLE PRECISION
);

เปลี่ยนค่าผ่าน Pointer

นี่คือพลังที่แท้จริงของ pointer — คุณเปลี่ยนค่าของตัวแปรโดย ไม่ต้องแตะตัวแปรตรงๆ:

C

#include <stdio.h>

int main() {
    int x = 42;
    int *p = &x;

    printf("Before: x = %d\n", x);   // 42

    *p = 100;  // เปลี่ยนค่าที่ p ชี้ไป = เปลี่ยน x!

    printf("After:  x = %d\n", x);   // 100
    printf("        *p = %d\n", *p);  // 100

    // x และ *p คือสิ่งเดียวกัน!
    printf("\n&x = %p\n", (void*)&x);
    printf("p  = %p\n", (void*)p);
    printf("(same address!)\n");

    return 0;
}

ผลลัพธ์:

Before: x = 42
After:  x = 100
        *p = 100

&x = 0x7ffc8a1b2c3d
p  = 0x7ffc8a1b2c3d
(same address!)

สิ่งนี้เทียบเท่ากับ: เปลี่ยนค่าใน cell A1 แล้ว cell B1 (ที่มี =A1) เปลี่ยนตาม

Google Sheets

เปลี่ยน A1 จาก 42 เป็น 100 → B1 (=A1) เปลี่ยนตามทันที

นี่คือ “dereference แล้วเปลี่ยนค่า” ใน Sheets

Python

# Python lists เป็น mutable — reference ทำงานเหมือน pointer
data = [42, 99, 7]
alias = data       # alias ชี้ไปที่ list เดียวกัน
alias[0] = 100
print(data[0])     # 100 — เปลี่ยนตาม!

SQL

-- UPDATE ผ่าน foreign key = "เปลี่ยนค่าที่ pointer ชี้ไป"
UPDATE users SET name = 'New Name' WHERE id = 1;
-- ทุก order ที่ JOIN กับ user_id = 1 จะเห็นชื่อใหม่

Pointer กับ String — char *

C

string ใน C จริงๆ แล้วคือ pointer ไปหา char ตัวแรก ของ array:

#include <stdio.h>

int main() {
    char greeting[] = "HELLO";
    char *s = greeting;  // s ชี้ไปที่ตัวอักษรตัวแรก

    printf("s points to: %p\n", (void*)s);
    printf("*s = '%c' (ตัวแรก)\n", *s);       // H
    printf("*(s+1) = '%c'\n", *(s+1));         // E
    printf("*(s+4) = '%c'\n", *(s+4));         // O

    // เดินผ่าน string ด้วย pointer
    printf("\n--- Walk through string ---\n");
    while (*s != '\0') {
        printf("address %p  '%c' (ASCII %d)\n", (void*)s, *s, *s);
        s++;  // เลื่อน pointer ไปตัวถัดไป
    }
    printf("address %p  '\\0' (null terminator)\n", (void*)s);

    return 0;
}

ผลลัพธ์:

s points to: 0x7ffc8a1b2c30
*s = 'H' (ตัวแรก)
*(s+1) = 'E'
*(s+4) = 'O'

--- Walk through string ---
address 0x7ffc8a1b2c30  'H' (ASCII 72)
address 0x7ffc8a1b2c31  'E' (ASCII 69)
address 0x7ffc8a1b2c32  'L' (ASCII 76)
address 0x7ffc8a1b2c33  'L' (ASCII 76)
address 0x7ffc8a1b2c34  'O' (ASCII 79)
address 0x7ffc8a1b2c35  '\0' (null terminator)

สังเกต address เพิ่มขึ้นทีละ 1 — เพราะแต่ละ char ใช้ 1 byte ดังนั้น byte ถัดไปอยู่ที่ address ถัดไปพอดี

char *s = "hello" คือ pattern ที่คุณจะเห็นบ่อยที่สุดใน C — มันหมายความว่า “s เก็บ address ของตัวอักษรตัวแรก” ตัวที่เหลือเรียงต่อกันใน memory

Google Sheets

ใน Sheets ทุก string อยู่ในเซลล์ — ไม่มีแนวคิด “pointer ไปหาตัวอักษรตัวแรก”

ใช้ =MID(A1, 1, 1) เพื่อดึงตัวอักษรทีละตัว (เหมือน *(s+0), *(s+1))

Python

s = "HELLO"
s[0]   # 'H' — เหมือน *s ใน C
s[1]   # 'E' — เหมือน *(s+1)
# Python indexing สืบทอดมาจาก pointer arithmetic ของ C

SQL

SELECT SUBSTRING('HELLO', 1, 1);  -- 'H'
SELECT SUBSTRING('HELLO', 2, 1);  -- 'E'
-- SQL เริ่มที่ 1 ไม่ใช่ 0 (ต่างจาก C/Python)

สรุป

Tip

Pointer = ตัวแปรที่เก็บ address ของข้อมูลอื่น — & ถาม “อยู่ที่ไหน” และ * ถาม “เก็บอะไร” ทุกเครื่องมือมี pointer ในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง: Sheets มี cell reference, Python มี variable reference, SQL มี foreign key — แนวคิดเดียวกัน แค่ syntax ต่าง

Operation	C	Sheets	Python	SQL
สร้าง reference	int *p = &x	=A1	y = x	REFERENCES users(id)
อ่านค่าจาก reference	*p	ค่าแสดงอัตโนมัติ	ใช้ y ตรงๆ	JOIN
ดู address	&x / %p	ชื่อ cell “A1”	id(x)	primary key